Zmieniający się klimat coraz śmielej odciska swoje piętno na świecie Formuły 1. Chociaż początek sezonu 2026 jeszcze przed nami, stawka zespołów już w tej chwili bacznie analizuje potencjalne wyzwania związane z prognozami pogody. Tegoroczne rewolucyjne regulacje techniczne oraz zupełnie nowe hybrydowe jednostki napędowe mogą sprawić, że deszcz odegra nieoczekiwanie dużą rolę na torach całego świata.
Tradycyjne opady, które kiedyś były bardziej przewidywalne i stanowiły wyzwanie przede wszystkim dla strategów oraz kierowców, dziś mogą narastać do dużo groźniejszego zjawiska. Problem polega nie tylko na samej ilości wody pojawiającej się na torze, ale też na nieprzewidywalności opadów, a nawet gwałtownych ulew przerywających zawody. Tym samym, władze zespołów już teraz dostrzegają konieczność modyfikacji dotychczasowych procedur oraz ustawienia samochodu, by obronić się przed nowym ryzykiem.
W świetle tegorocznych zmian technicznych – lżejszych, zwinniejszych bolidów oraz zmodyfikowanych opon – ogromnym wyzwaniem będzie optymalne „okno pracy” ogumienia na mokrej nawierzchni. Opony typu wet oraz intermediate tradycyjnie wyróżniały się wśród strategów przemyślaną selekcją. Jednak, zmiany w mieszankach i konstrukcji w 2026 mogą mocno ograniczyć ich możliwości w odprowadzaniu wody. Dochodzi do tego także fakt, iż nowe bolidy ze zredukowanym dociskiem aerodynamicznym będą mieć trudniej już na półmokrym asfalcie, o utrzymaniu przyczepności nie wspominając.
Problemy potęguje zupełnie nowy format jednostek napędowych. 50:50 podział mocy między silnikiem spalinowym a elektrycznym sprawia, że sposób dostarczania momentu obrotowego na tylne koła w deszczowych warunkach może być niezwykle trudny do przewidzenia. Inżynierowie sygnalizują już, że nawet subtelna zmiana stopnia przyczepności może powodować nagły uślizg tylnej osi – co nie tylko odbiera pewność kierowcy, ale grozi spektakularnymi błędami na śliskiej nawierzchni. Nowa jednostka MGU-K, gromadząca aż trzy razy więcej energii, może wręcz… przenosić jeszcze więcej „dzikiej” mocy na oś napędową przy wyjściu z zakrętów.
Nie można zapominać też o widoczności i bezpieczeństwie. O deklasacji wyścigów przez tzw. „spray” unoszący się za bolidami mówi się w padoku coraz głośniej. Już w obecnym sezonie Grand Prix Belgii czy Japonii pokazały, jak trudne staje się ściganie w ulewie – sędziowie coraz częściej decydują się na opóźnianie startów, okresy neutralizacji lub nawet skracanie wyścigów. Wyobraźmy sobie, iż przy wydajniejszych, ale generujących mniej docisku nowoczesnych samochodach, mgła wodna będzie jeszcze większa, a widoczność drastycznie gorsza.
Zespoły zaczynają już eksperymenty m.in. z osłonami nad kołami, lepiej zintegrowaną elektroniką sterującą napędem, a także systemami predykcji pogody w czasie rzeczywistym. Niektóre ekipy inwestują w rozbudowane symulatory i nowe procedury awaryjne, by zminimalizować zaskoczenie. Kluczowe okażą się nawet pozornie drobiazgowe elementy, jak skuteczniejsze systemy odparowywania szyb czy błyskawiczne przeprogramowanie mapy silnika w momencie nagłego „oberwania chmury”.
Sezon 2026 może być tym samym najtrudniejszym od lat pod względem zarządzania mokrymi sesjami przez sztaby techniczne i samych kierowców. Dla widzów – to dobra wiadomość. Im więcej zmiennych, tym wydarzenia na torze zyskują na nieprzewidywalności i dramaturgii. Już teraz warto szykować się na emocje związane z pogodowymi roszadami, które mogą rozdawać karty w walce o tytuł. Jedno jest pewne – śledzenie Formuły 1 stanie się dzięki deszczowi jeszcze bardziej fascynujące!
